Dogoterapia / Kynoterapia.

Charakterystyka:

Nazwa pochodzi od jej głównego bohatera (nie licząc oczywiście dziecka), czyli psa (ang. dog, gr. kyon). Opiera się na wytworzeniu i utrzymaniu emocjonalnej więzi między dzieckiem i psem-terapeutą. Więź ta daje poczucie bezpieczeństwa, akceptacji, ponieważ pies nie wie, kim jest dziecko, co potrafi lub czego nie potrafi. Zabawa z psem przynosi radość, dotykanie go nie tylko zmniejsza nadwrażliwość czuciową, ale zachęca także do nawiązania kontaktu emocjonalnego z psem i z terapeutą obecnym na zajęciach. Dziecko uczy się okazywania emocji, nazywania uczuć, budowania więzi. Stymulowane są różne zmysły, także mowa, zwiększa się otwartość i naturalna spontaniczność. Często poprzez zabawy ruchowe poprawia się również sprawność fizyczna.

Problemy, zaburzenia:

Jest to metoda wspomagająca, skierowana w zasadzie do wszystkich osób, również zdrowych. Przeciwwskazaniem jest alergia na sierść psa i paniczny lęk przed psem. Stosowana jest m.in. w terapii dzieci niepełnosprawnych ruchowo, intelektualnie, niewidomych, niesłyszących, autystycznych, z zaburzeniami genetycznymi. Polecana jest szczególnie dla dzieci wycofanych, mających trudności w nawiązywaniu kontaktu, nadpobudliwych, z zaburzeniami uwagi, koncentracji, nadwrażliwych dotykowo.

Jak przebiega terapia:

Wyróżnia się kilka form dogoterapii: 

• ZP (zajęcia z psem) lub AA (aktywne spotkania ze zwierzętami) – najczęściej są to zajęcia w grupie, mają charakter spontanicznej aczkolwiek ukierunkowanej zabawy z psem. Dzieci uczą się kontaktu ze zwierzęciem, stymulują rozwój zmysłowy, przełamują lęki, uczą się wspólnej zabawy. 

• EP (edukacja z psem) lub AAE (edukacja z udziałem zwierząt) – zajęcia prowadzone indywidualnie lub w określonej grupie. Dzieci poznają na przykład różne historyjki z udziałem psa, przekazywane są wybrane treści edukacyjne. 

• TP (terapia z psem) lub AAT (terapia z udziałem zwierząt) – ma charakter indywidualny, ukierunkowany na konkretne dziecko, cele terapeutyczne powinny być uzgadniane z innymi terapeutami prowadzącymi dziecko.

Źródło:

Dziecko z niepełnosprawnością

Biofeedback

Charakterystyka:

EEG-Biofeedback przybył do Polski w latach 90. ze Stanów Zjednoczonych. Tam pierwsze sesje odbywały się już pod koniec lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku, jednak największy rozwój związany jest z pracami prof. B. Stermana w ośrodku lotów kosmicznych NASA. Polega na regulacji czynności bioelektrycznej mózgu, regulowaniu stanów nadmiernego pobudzenia lub nadmiernego hamowania (wzmacnia pożądane fale mózgowe i ogranicza niepożądane).

Problemy, zaburzenia:

Terapia skierowana jest do osób:

• z zaburzeniami uwagi i koncentracji

• z ADHD (nadpobudliwością psychoruchową)

• z problemami szkolnymi typu dysleksja, dysgrafia, dyskalkulia, dysortografia

• nieśmiałych, zamkniętych w sobie

• jąkających się

• z zaburzeniami zachowania, agresją

• z zaburzeniami pracy mózgu (m.in. mózgowe porażenie dziecięce, padaczka)

• z zaburzeniami rozwojowymi (m.in. zespół Aspergera, niepełnosprawność intelektualna).

Jak przebiega terapia:

Terapia rozpoczyna się od badania EEG mózgu i od skonstruowania mapy mózgu, czyli indywidualnej, bazowej aktywności mózgu. Z zapisu takiego można uzyskać wiele informacji o stanie fizjologicznym (czuwanie, senność, sen) czy o emocjonalnym (napięcie psychiczne, relaksacja). Na podstawie zapisu tworzy się indywidualny program treningu. Może on trwać 20-30 sesji, ale może również 60-80, np. u dzieci z ADHD. 

Trening rozpoczyna się od założenia na głowę elektrod, które przekazują zapis pracy mózgu. Jest on przetworzony przez odpowiednie oprogramowanie i dziecko na ekranie widzi czynność bioelektryczną mózgu pod postacią samochodu, piłki itp. Może ono zmienić obraz jedynie przez siłę swojej woli, a nie za pomocą np. myszki. Dziecko na bieżąco otrzymuje informację zwrotną (wzrokową, słuchową) o swoich wynikach i postępach. Jeśli na przykład samochód zaczyna wypadać z trasy, dziecko dostaje taką informację i musi natychmiast się skupić, by nie „doszło do katastrofy”. W taki m.in. sposób dochodzi do pojawiania się nowych połączeń (synapsis) w mózgu. Zwiększa się jego plastyczność, która jest fundamentem procesu uczenia się i zapamiętywania. Treningi powinny zwiększać liczbę fal szybszych (tych bardziej pożądanych), tak by stymulowały aktywność mózgu, koncentrację, uwagę, zmniejszały stopień pobudzenia, agresję, stres, by przynosiły większą wydajność w ciągu dnia i lepszy sen w nocy.

Najlepiej jest, gdy sesje odbywają się 2-3 razy w tygodniu. Każda sesja i przebieg treningu jest zapisywany, aby móc kontrolować postępy dziecka.

Źródło:
Dziecko z niepełnosprawnością

Terapia ręki.

Charakterystyka:

Metoda polega na usprawnianiu małej motoryki dziecka, głównie w zakresie dłoni i ruchu palców. Obejmować powinna również normalizację napięcia mięśniowego, stabilizację w zakresie obręczy barkowej, prawidłową pracę górnej kończyny, koordynację pomiędzy prawą i lewą dłonią. Dopiero potem powinien być ćwiczony chwyt i odpowiednia technika pisania. Dlatego warto równolegle z terapią ręki prowadzić zajęcia z integracji sensorycznej.

Problemy, zaburzenia:

Terapia skierowana jest do dzieci:

• z nieprawidłowym napięciem mięśniowym,

• szybko męczących się podczas pisania, przyjmujących pozycję zsuwającą się z krzesła,

• których pismo trudno jest rozczytać, słabiej piszących, mających nieprawidłowy chwyt pisarski,

• u których stwierdzono dysgrafię bądź też szerzej, dyspraksję, czyli kłopoty w planowaniu motorycznym,

• które nie potrafią wykonywać czynności samoobsługowych charakterystycznych dla ich wieku, np. ubieranie się, zapinanie guzików, jedzenie widelcem,

 • które nie przepadają za plasteliną, wycinaniem nożyczkami itp.

Jak przebiega terapia:

Przebieg zajęć, ćwiczenia uzależniony jest od pomysłowości i umiejętności prowadzącego. Należy pamiętać jednak, aby obejmowały one stałe elementy, takie jak:

• normalizacja napięcia mięśniowego, przekraczanie linii środkowej ciała, koordynację dużych ruchów ciała,

• stymulacja proprioceptywno-dotykowa,

• stabilizacja w zakresie obręczy barkowej,

• ćwiczenie zdolności do izolacji ruchów,

• prawidłowa praca górnej kończyny,

• koordynacja pomiędzy prawą i lewą dłonią,

• ćwiczenia grafomotoryczne – nauka rysowania pętelek, liter itd.

Źródło:

Dziecko z niepełnosprawnością

Porządkujemy kwestię terapii.

Dziecko z autyzmem niewątpliwie potrzebuje terapii,

 która w najlepszy sposób pozwoli mu poprawić funkcjonowanie
w danym okresie. Na samym początku naprawdę trudno jest ułożyć
sensowny plan takiej terapii, szczególnie że w różnych miejscach Polski
dostęp do takiej terapii jest inny.

Na samym początku swojej drogi przeczytałam, 

że dziecko z autyzmem wymaga 20 godzin terapii w tygodniu
 i stawałam “na głowie”,aby tyle terapii zapewnić córce.
Teraz już tak nie uważam. Nieważna tak naprawdę ilość terapii,
ale jej jakość i to, co potem robimy z dzieckiem w domu.

Jak uporządkować kwestię terapii?

1. Ustalić, ile godzin i jakiej terapii dziecko będzie
otrzymywać w przedszkolu/szkole – dotyczy dziecka powyżej 3 roku życia. 

Zwykle w przedszkolach jest to logopeda raz w tygodniu,
integracja sensoryczna raz w tygodniu 

i terapia behawioralno-poznawcza – nawet i godzinę dziennie. 

Czasem jest to więcej, czasem mniej.
Trudno mi powiedzieć, jak wygląda kwestia terapii w szkole
– na pewno trudno jest ogólnie w placówkach edukacyjnych
o terapię integracji sensorycznej, bo musi ona się odbywać
w specjalnie wyposażonej sali. 

2. Jeżeli dziecko posiada orzeczenie o wczesnym wspomaganiu rozwoju

 – ustalić, jakie terapie będzie otrzymywać w ramach tego orzeczenia 

(nie jest to dużo 4-8 godzin miesięcznie).

3. Zwrócić się do lokalnych organizacji pozarządowych
działających na rzecz autystów

 (np. Krajowego Towarzystwa Autyzmu – ma oddziały w wielu miastach Polski)

 z pytaniem, czy jest możliwość uzyskania

 u nich bezpłatnych albo niskopłatnych godzin terapii

4. Niektóra terapia – np. logopedyczna – dostępna jest również 

na Narodowy Fundusz Zdrowia, po skierowaniu przez pediatrę.

5. Gdy już ogarniemy te terapie, które finansuje nam państwo albo, 

które mamy w ramach przedszkola/szkoły – pomyśleć,

jaka jeszcze terapia przydałaby się dziecku i na jaką oczywiście terapię nas stać.

Parę wskazówek z własnych doświadczeń:

- dobry terapeuta, którego dziecko akceptuje to SKARB. 

Czasem warto dowieźć dziecko dalej albo zrezygnować z jakiejś innej terapii,

aby umożliwić mu pracę z dobrym terapeutą. 

Niestety wielu terapeutów nie jest absolutnie powołanych
do pracy z dziećmi z autyzmem. Szukajmy takich, którzy mają za sobą
kursy pracy z dziećmi z zaburzeniami rozwoju, 

szukajmy terapeutów polecanych przez inne osoby – albo po prostu takich, 

którzy nas instynktownie przekonują swoim podejściem

- nie ma po co przeładowywać dziecka terapią. 

Rodzic to nie szofer odwożący dziecko na terapie. 

Główne działania terapeutyczne powinny odbywać się 
tak naprawdę  w domu 
 i to niekoniecznie poprzez powtarzanie sekwencji

ćwiczeń zadanych przez terapeutę.
Wspólne wykonywanie czynności domowych, robienie zakupów,
sporządzanie posiłków,wspólna zabawa – to wszystko jest
swoistą terapią dla rodzica i dziecka.

- szukajmy takich terapii, które celują w deficyty danego dziecka
– a to my je znamy najlepiej, terapeuci widzą dziecko godzinę raz w tygodniu
i to zwykle od niedawna, 

a my znamy nasze dzieci przez całe życie. 

Jeśli dziecko ma problemy z poruszaniem się

 – może pomóc np hipoterapia czy kinezyterapia ;

 jeśli ma duże problemy z mową – logopeda raz w tygodniu może nie wystarczyć.

- skupmy się na takich terapiach, które wyzwalają w dziecku
samodzielność i kreatywność, edukacyjnie ono zdąży nadrobić różne braki,

 ale to nie brak umiejętności czytania, pisania czy kategoryzowania 

są specyficzne dla autyzmu. Autyzm nie polega na tym, 

że dziecko nie umie czytać czy nazywać kolory 

– większość starszych dzieci z autyzmem ma bardzo bogatą wiedzę. 

Istotą autyzmu jest coś innego – brak umiejętność przełożenia 

tej wiedzy na praktykę, brak umiejętności dostosowywania swoich decyzji 

do zmieniającego się otoczenia i tego typu braki w dynamicznym funkcjonowaniu.

- jeżeli nie mamy łatwego dostępu do terapii

 (jest jej niewiele, ośrodki są bardzo daleko, terapia jest dla nas za droga itp) 

– też istnieją wyjścia z tej sytuacji:

- ukończenie kursu terapeutycznego i realizowanie z dzieckiem ćwiczeń w domu – 

takie kursy oferuje np Instytut S. Masgutovej czy Fundacja Rozwiązać Autyzm. 

Minus jest taki, że takie kursy zwykle wymagają poniesienia jednorazowego dużego kosztu, natomiast plus – że jest to szansa na poszerzenie swoich umiejętności 

i być może – w przyszłości – pracy jako terapeuta dzieci z zaburzeniami rozwojowymi. 

Do tego czasu na naszych umiejętnościach może skorzystać nasze dziecko

- zainteresowanie się metodami terapeutycznymi, które w całości polegają 

na udziale rodziców w terapii, nie przerzucają odpowiedzialności 

za terapie na osoby trzecie (terapeutów),

ale wymagają od rodziców,
aby w codziennym życiu byli terapeutami swoich dzieci 

– np. metoda Opcji czy Program Rozwoju Relacji

źródło:

w3.bioautyzm.pl

Dlaczego do logopedy?Wpływ zaburzeń mowy na trudności w nauce.

Rozwój całego systemu artykulacyjnego dziecka powinien zakończyć się 
w wieku 6 lat.Rozwój mowy każdego dziecka przebiega jednak różnie.  

 

 Dlaczego? 

Zależy on bowiem od czynników wewnętrznych,

 na które nie ma się wpływu i czynników zewnętrznych. 

 Na te pierwsze składają się zarówno uwarunkowania genetyczne,

 specyficzne cechy i właściwości organizmu. 

 Dla właściwego kształtowania i rozwoju mowy konieczne jest

 zatem prawidłowe funkcjonowanie:  

*aparatu artykulacyjnego (wargi, język, podniebienie, policzki, uzębienie);

 *aparatu fonacyjnego (krtań, gardło, jama nosowa);

 * oddechowego (płuca, oskrzela, tchawica);

 * ośrodkowego układu nerwowego;  

* narządu słuchu w tym słuchu fonematycznego;

 * odpowiedniego poziomu rozwoju umysłowego i emocjonalnego;

 *  dobrego stanu fizycznego dziecka.

 Związek zaburzeń mowy z trudnościami w nauce

 ma charakter dwustronny.

 Z jednej strony zaburzenia mowy przyczyniają się

 do powstania trudności w nauce,

 z drugiej strony przedłużające się niepowodzenia w nauce

 powodują  zaburzenia mowy, np. jąkanie.

 Istniejące u dziecka zaburzenie mowy może mieć

 ujemny wpływ na jego rozwój,

Bajkoterapia.

   Bajki terapeutyczne 

dla dzieci są próbą podjęcia walki z problemami, które dotykają najmłodsze pokolenie. Największą zaletą bajek terapeutycznych jest możliwość tworzenia historii połączonych z baśnią, dostosowanych indywidualnie do każdego dziecka i problemu, z jakim się ono boryka. Istnieją także bajki terapeutyczne dla dorosłych pomagające lepiej poznać samych siebie i nauczyć się łatwiej nazywać własne emocje. 

Dlaczego właśnie bajki?

Towarzyszą nam już od najmłodszych lat, jesteśmy z nimi dobrze zaznajomieni. Od zawsze wierzymy w ich zakończenia i często wyciągamy z nich wnioski. Jeśli dzięki bajce terapeutycznej dziecko dowie się, że nie tylko ono ma różnego rodzaju problemy, jak np. nieśmiałość bądź lęk przed pająkami, będzie mu łatwiej je zaakceptować. Gdy uwierzy w szczęśliwe rozwiązanie kłopotów bohatera bajki terapeutycznej, w której przedstawiono historię bardzo podobną do tej przez niego przeżywaną, pojawi się w nim nadzieja, że i własne lęki może przezwyciężyć.

 Główne cele bajkoterapii:

•  bajka dostarcza nowej wiedzy o świecie i o innych ludziach – pomaga zrozumieć ich postawy i zachowania,
•    pomoc w zrozumieniu siebie i świata –  bajka wprowadza porządek i ład, pokazuje normy i reguły nim rządzące; poprzez uporządkowany i przewidywalny obraz świata buduje się poczucie bezpieczeństwa,
•     uczenie przestrzegania zakazów i bycia dobrym – w bajkach świat jest sprawiedliwy i rządzony według jednoznacznych reguł , szlachetność jest nagradzana,
•      pomoc w rozwiązywaniu osobistych, trudnych problemów i sytuacji,§  odreagowywanie napięć,
•    leczenie niepożądanych stanów psychicznych, takich jak lęk, poczucie mniejszej wartości, osamotnienie, nuda, apatia,
•     doraźna pomoc w radzeniu sobie z emocjami powstałymi na skutek niepomyślnych zdarzeń,
•      uwrażliwienie na przeżycia estetyczne,
•      pomoc w zaakceptowaniu swoich mocnych i słabych stron,
•      rozwijanie wyobraźni,
•      relaks, odprężenie, zabawa,
•     diagnozowanie poprzez wybór ulubionego bohatera dociera się do nieuświadomionych problemów dziecka.

Schemat bajki terapeutycznej został opracowany przez Martę Molicką. Zawiera on 4 podstawowe elementy :

1.          Główny temat (sytuacja wywołująca lęk, lub zachowanie, które należy zmienić);
2.      Główny bohater (dziecko, zwierzątko lub zabawka, z którą czytelnik identyfikuje się);
3.    Inne wprowadzone postacie (pomagają nazwać uczucia, uczą reakcji na trudne sytuacje, radzą jak rozwiązać problem);
4.       Tło opowiadania (miejsce znane dziecku, najczęściej przedstawione w sposób ciepły, bajkowy).

Bajki w bajkoterapii możemy podzielić na :

Bajka relaksacyjna – bajka ta odpowiednio dobrana i opowiedziana albo przeczytana może doskonale wyciszyć, choćby przed snem, po dniu pełnym wrażeń. W bajkach relaksacyjnych miejsce akcji zawsze jest bezpieczne, przyjazne i spokojne, dzięki czemu dziecko uwalnia się od stresów i odpręża. Bohater bajki doświadcza wszystkimi zmysłami : węch (zapach kwiatów w ogrodzie), dotyk (promień słońca na twarzy, wiatr we włosach), słuch (szum drzew i krzewów, śpiew ptaków), smaku (smak świeżych truskawek). 

Bajka psychoterapeutyczna – jej zadaniem jest obniżenie lęku, dowartościowanie, wskazanie sposobów radzenia sobie z negatywnymi emocjami. Po wysłuchaniu bajki dziecko albo ją przyjmie, albo odrzuci. Jeżeli treść bajki budzi żywe zainteresowanie dziecka, to znak, że silnie utożsamia się z bohaterem. Redukcja lęku następuje poprzez kontakt z podobnym problemem oraz odnalezienie sposobu rozwiązania go. Emocje zostają nazwane, a lęk stopniowo oswojony. 

Bajka psychoedukacyjna – ma na celu poszerzenie repertuaru zachowań dziecka, poprzez poznanie bohatera bajki, który ma podobny problem. Bajki psychoedukacyjne powinny opowiadać o emocjach, o rozpoznawaniu ich i nazywaniu. Bajki te wspierają proces wychowania poprzez wskazanie innych możliwości zachowania, czy nauczenie właściwego zachowania. 

Źródło:

Bajki terapeutyczne dla dzieci i dorosłych

Terapia zabawą.

Arteterapia.

Artterapia – terapia przez sztukę

Charakterystyka:

Polski odpowiednik artterapii to terapia przez sztukę. Może przybierać różne nazwy w zależności od rodzaju sztuki, np. muzykoterapia, psychodrama, biblioterapia, choreoterapia. Każda z tych form może spełniać różnorodne funkcje w zależności od osób w niej uczestniczących. Może być zatem sposobem wyrażania samego siebie, poszukiwania i realizowania własnych marzeń, odkrywania swojego talentu i być może przyszłego zawodu. Niezależnie od rodzaju sztuki najważniejszą funkcją artterapii jest możliwość wyrażenia siebie poprzez wykorzystanie różnych środków artystycznych. Jest zatem formą komunikacji pozawerbalnej, wywołującej pozytywne emocje, rozładowującej nadmiar energii, uczącej kontaktu i współpracy z drugim człowiekiem. Taniec powoduje rozluźnienie mięśni, odprężenie, pozwala wyładować wszystkie negatywne emocje. Tworzenie wspólnego dzieła plastycznego uczyć będzie dialogu z drugim człowiekiem, przyniesie uczucie sukcesu i wzrost własnej wartości.

Szczególną formą artterapii jest muzykoterapia.

Poprzez wspólne muzykowanie dziecko nabywa umiejętności społecznych (integracja w grupie), uczy się czekania na swoją kolej, respektowania ustalonych norm. Zajęcia mają również na celu rozładowanie niepożądanych emocji, wyciszenie, zwiększenie poczucia bezpieczeństwa, obniżenie poziomu lęku. Mogą przynieść poprawę koordynacji, zmniejszenie nadruchliwości poprzez odpowiednią stymulację przedsionkową, podniesienie samooceny, wzmacnianie wiary we własne możliwości. Oprócz aspektu psychoterapeutycznego muzyka może przyspieszać przemianę materii, wpływać na szybkość pulsu, regulować oddychanie, zmieniać szybkość krążenia krwi itd. Od pewnego czasu wykorzystuje się dobroczynny wpływ muzyki, zwłaszcza klasycznej, na oddziałach, neonatologicznych, geriatrycznych.

Problemy, zaburzenia:

Artterapia w znaczeniu psychologiczno-pedagogicznym może być formą wspomagającą w terapii osób z zaburzeniami emocjonalnymi, osób niepełnosprawnych intelektualnie, zagubionych i nieśmiałych lub tych, które nie umieją odnaleźć się w społeczeństwie.

Jak przebiega terapia:

Zazwyczaj zajęcia odbywają się 1-2 razy w tygodniu. W zależności od rodzaju sztuki, będą miały różny przebieg. Muzykoterapia zawierać w sobie będzie zarówno element biernego słuchania muzyki, grania na instrumentach, jak również wspólne tworzenie „dzieła” muzycznego. W bajkoterapii natomiast punktem wyjścia będzie słuchanie bajki, tworzenie do niej ilustracji, przebieranie się za postaci w niej występujące, wyciąganie morałów itp.

Źródło:

Dziecko z niepełnosprawnością

Hipoterapia.

Charakterystyka:

Jest to forma rehabilitacji wieloprofilowej, 
do której wykorzystuje się konia. 

Najczęściej kojarzona jest z rehabilitacją ruchową, 
dzięki niezwykłej właściwości – wzorzec ruchowy dziecka,
 które siedzi na koniu jest taki sam, jak ruch konia podczas stępu. 
Dzięki temu dziecko może swobodnie wykonywać ruchy pochylenia 
do przodu,tyłu, lekki ruch rotacyjny całego ciała. 
Poprawia się napięcie mięśniowe, 
odpowiednie utrzymanie sylwetki, głowy, ustawienie miednicy itp. 
Poprawia się sprawność motoryczna, równowaga, 
koordynacja wzrokowo-ruchowa, zmniejsza się 
niepewność grawitacyjna. Jednak hipoterapia nie ogranicza się 
jedynie do rehabilitacji ruchowej. 
Jest terapią uzupełniającą i wspomagającą 
główne metody terapeutyczne.

Problemy, zaburzenia:

Hipoterapia skierowana jest do dzieci i dorosłych:  

• z zaburzeniami motorycznymi, 
w tym z mózgowym porażeniem dziecięcym,               

z nieprawidłowym wzorcem chodu, zaburzeniami równowagi, 
nieprawidłowym schematem własnego ciała, 
problemami w orientacji przestrzennej,

• z nadwrażliwością dotykową i słabszą propriocepcją
 (nieprawidłowym odbiorem bodźców płynących
 ze stawów, mięśni, kości),

• nadpobudliwych, mających problemy z koncentracją i uwagą,

• z zaburzeniami emocjonalnymi, z wybuchami złości, agresji,

• nieśmiałych, wycofanych, mających kłopoty z samodzielnością. 

Przeciwwskazania:

Przeciwwskazaniem jest padaczka (występujące napady), 

niektóre wady wzroku, skrzywienia kręgosłupa, alergia na sierść.

Jak przebiega terapia:

Początkowym etapem terapii jest poznanie konia, głaskanie go, 
przytulanie, wchodzenie na niego, szczotkowanie, mycie, 
karmienie (np. marchewką). Następnie dziecko 
siedzi/leży na koniu, terapeuta w zależności 
od stanu fizycznego dziecka 
siedzi razem z nim na koniu lub idzie obok niego. 

Oprócz tego, że wykorzystuje się stęp, marsz, kłus konia, 
terapeuta daje dzieckudo wykonania zadania motoryczne 
(np. wrzucanie piłek do kosza), 
zadania logopedyczne (np. wyrazy dźwiękonaśladowcze „iha-ha”) 
czy też poznawcze (np. poznanie i wymienienie elementów 
uprzęży konia).
Zajęcia odbywają się zazwyczaj 
raz w tygodniu (30 minut).

Hipoterapia oprócz poprawy zdolności motorycznych dziecka 
przynosi zatem takie efekty, jak wyciszenie, 
wzrost koncentracji, uwagi, empatii.
 Uczy samodzielności, odwagi, wpływa na rozwój mowy, 
wzrost funkcji poznawczych.
 Dzięki bezpośredniemu kontaktowi z koniem zmniejsza się 
nadwrażliwość dotykowa, węchowa,
 dziecko otrzymuje większą ilość 
bodźców płynących z czucia głębokiego.

Źródło:

Dziecko z niepełnosprawnością

Terapia logopedyczna.Kiedy do logopedy?

Terapia logopedyczna jest pojęciem szerszym od używanego powszechnie określenia 

„korekta logopedyczna” czy „reedukacja mowy”, bowiem obejmuje swoim zasięgiem całość specyficznych, zamierzonych oddziaływań ukierunkowanych na usunięcie 

wszelkich zakłóceń procesu porozumiewania, tj. od prostych wad wymowy 

do niemożności mówienia włącznie. Oddziaływania te mają na celu:

• usuwanie zaburzeń mowy,
• przywracanie mowy w przypadku jej utraty,
• nauczanie mowy, która się nie wykształciła,
• wyrównywanie opóźnień rozwoju mowy,
• wypracowanie odpowiedniego poziomu sprawności językowej, 
•  likwidację przyczyn i skutków pierwotnych oraz skutków wtórnych, do których zalicza się zarówno psychologiczne, jak i pedagogiczne konsekwencje zaburzeń mowy. 

Metoda A.Tomatisa - trening uwagi słuchowej.

Charakterystyka:

Metoda została stworzona przez francuskiego otolaryngologa Alfreda Tomatisa. 
Podstawą takich zdolności, jak posługiwanie się mową, czytanie,
pisanie jest umiejętność słuchania. Tomatis na podstawie swoich badań 
wyraźnie rozdziela słyszenie od słuchania. Słyszenie jest zależne 
od stanu narządu słuchu, słuchanie natomiast potrzebuje zaangażowania, 
aktywności w odbiorze bodźców dźwiękowych istotnych dla nas 
w danym momencie i odrzucania tych mniej istotnych. 
Dopiero połączenie tych dwóch procesów przynosi dobre efekty 
w postaci na przykład płynnego czytania,
 rozumienia czytanego tekstu, prawidłowej wymowy. 
Wtórnie wpływa również na koncentrację podczas nauki.

Problemy, zaburzenia:

Metoda Tomatisa skierowana jest do osób z:

 opóźnieniem mowy, jąkających się, dysleksją,

 trudnościami szkolnymi, zaburzeniami równowagi,
 ze spektrum autyzmu,centralnymi zaburzeniami słuchu

Może być również terapią wspierającą dla osób żyjących w stresie, 

depresji, ale i dla uczących się języków obcych. 

 Można zauważyć kilka objawów zaburzeń uwagi słuchowej, 
występujących w następujących grupach: 

• słuchanie receptywne (m.in. zaburzenia koncentracji, 
nadwrażliwość na dźwięki, mylenie słów, które brzmią podobnie, 
krótki czas uwagi, konieczność częstego powtarzania poleceń,
 trudności w rozumieniu i wykonywaniu dłuższych poleceń) 

• słuchanie ekspresywne (m.in. zaburzenia w płynności mowy, 
mylenie liter, problemy ze zrozumieniem czytanego tekstu, 
z głoskowaniem, z czytaniem na głos).

• sprawność motoryczna (m.in. problemy z orientacją w przestrzeni, 
z nazywaniem i wskazywaniem kierunków, brak poczucia rytmu, 
umiejętności na przykład podskakiwania, poruszania się w odpowiednim rytmie, 
mylenie stron ciała, nadruchliwość, kłopoty z planowaniem, 
również własnego czasu, niezgrabność ruchowa) 

• poziom energii i postawy społeczne (m.in. objawy depresyjne, duża męczliwość, niechęć do wstawania z łóżka, brak mobilizacji, aspiracji do działania, 
niska samoocena, drażliwość, nieśmiałość).

W Polsce opracowano własną terminologię i przekształcono materiały, 
metoda przyjęła nazwę stymulacja audio-psycho-lingwistyczna
 (Instytut Fizjologii i Patologii Słuchu w Warszawie).

Jak przebiega terapia:

Terapia poprzedzona jest wywiadem z pacjentem, jego rodzicami, 

badaniem audiometrii tonalnej, dodatkowo ustala się lateralizację. 
Po każdym etapie i przed rozpoczęciem następnego wykonuje się 
test uwagi i lateralizacji słuchowej. 
Pierwszy etap obejmuje zazwyczaj około 30 godzin i trwa 15 dni. 
Polega na słuchaniu dźwięków o odpowiedniej częstotliwości poprzez 
urządzenie zwane „elektronicznym uchem” (model ucha człowieka). 
Najczęściej jest to przefiltrowana muzyka Mozarta lub chorały gregoriańskie.
 Dziecko (pacjent) jest w stanie podobnym do tego z życia płodowego, 
słyszy również przefiltrowany głos matki. 
Po 1-2-miesięcznej przerwie następuje etap drugi, 
czyli praca z mikrofonem i słuchanie własnego, 
odpowiednio przerobionego głosu.

Badania wykazują znaczący wpływ treningu na wzrost umiejętności językowych, 

poprawę uwagi słuchowej, rozumienia czytanego i usłyszanego tekstu. 
Następuje zwiększenie możliwości zapamiętywania, 
wzrost szeroko rozumianych umiejętności komunikacyjnych, 
a więc i społecznych, zmniejsza się poziom lęku, 
a wzrasta wiara we własne możliwości.

Źródło:

Dziecko z niepełnosprawnością

Metoda Dobrego Startu.

Charakterystyka:

Metoda powstała na bazie francuskiej wersji programu

„Bon Depart” z początku lat 40. XX wieku. Polską odmianę stworzyła prof. Marta Bogdanowicz, wprowadzając ujednolicony układ ćwiczeń, nową formę i nowe zestawy wzorów opartych na polskich piosenkach dziecięcych i ludowych.

Zajęcia mają zawsze stały układ i obejmują:

• zajęcia wprowadzające, scalające grupę, przygotowujące

do tematu piosenki, pobudzające koncentrację,

• zajęcia właściwe, które obejmują ćwiczenia ruchowe (zabawa związana z treścią piosenki obejmująca głównie motorykę dużą), ćwiczenia ruchowo-słuchowe (z piosenką, np. wystukiwanie rytmu piosenki na woreczkach 
z grochem), ćwiczenia ruchowo-słuchowo-wzrokowe (odtwarzanie ruchem wzoru graficznego w rytm śpiewanej piosenki – od wodzenia palcem po dużym wzorze do pisania go w liniaturze),

• zajęcia końcowe – dające odpoczynek, relaks.

Problemy, zaburzenia

Metoda skierowana była głównie dla dzieci

z trudnościami w nauce, z tzw. grupy „ryzyka dysleksji”,

z powodzeniem wykorzystywano ją również w pracy z dziećmi

z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim. Profilaktycznie wykorzystywana jest w przedszkolach jako metoda wspierająca naukę czytania, pisania. Metoda została również dostosowana do pracy z dziećmi ze spektrum autyzmu.

 

Jak przebiega terapia:

Zajęcia odbywają się najczęściej raz w tygodniu, trwają przeciętnie około 30 minut. Obejmują zazwyczaj grupę 3-4 dzieci, przy czym wskazane jest,aby każde dziecko mogło być wspomagane przez inną osobę.Zauważa się wzrost sprawności motorycznej związanej zwłaszcza z płynnością ruchów,polepszenie orientacji w schemacie własnego ciała,polepszenie funkcji poznawczych, wzrost poziomu odtwarzania wzorów graficznych i rytmu, polepszenie koncentracji uwagi i pamięci, pozytywne zmiany w zakresie mowy i śpiewu, wzrost umiejętności społecznych  
(M. Bogdanowicz).
Źródło:
Dziecko z niepełnosprawnością