Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Emocje. Pokaż wszystkie posty

piątek, 20 lipca 2018

Negatywne emocje - jak lepiej sobie z nimi radzić? Sebastian Mroczek

czwartek, 12 lipca 2018

Emocje dzieci.

Każdy czas w rozwoju dziecka ma swoje typowe zachowania,

co oczywiście nie znaczy, że wszystkie dzieci w tym samym wieku
zachowują się tak samo i przeżywają emocje w podobny sposób.
Można jednak wyróżnić w życiu dzieci okresy spokoju i harmonii,
które są poprzeplatane okresami żywiołowości i niepokoju.

Zachowania dzieci, które często są dla rodziców sporym wyzwaniem,

mają swoje źródła w emocjach. Te z kolei dzieci w różnym wieku
przeżywają nieco inaczej.

Okres wczesnoszkolny - to okres 6/7 - 10-12 roku życia

Jest to czas dużych zmian w życiu dziecka. Zaczyna ono funkcjonować w nowym środowisku społecznym, ma codzienne obowiązki, pokonuje duże trudności, musi sprostać większym wymaganiom. Osiąga przy tym odpowiedni poziom rozwoju intelektualnego i emocjonalnego, który wyznacza jego dojrzałość szkolną.
Nauka pobudza jego emocje związane z aktywnością poznawczą,
a sukcesy szkolne stają się przyczyną przeżyć uczuciowych.
Dziecko nawiązuje przy tymliczne więzi emocjonalne z rówieśnikami i nauczycielami.

Dzieci w tym okresie życia są niezwykle aktywne i ruchliwe.

Jeśli w procesie wychowawczym aktywność ta
jest dobrze zorganizowana, to dziecko przejawia pozytywny nastrój,
ma dobre samopoczucie i jest zrównoważone.

Jeśli natomiast podejmowane są działania mające na celu
zahamowanie dziecięcej aktywności, wówczas u naszej pociechy
zaczyna dominować negatywne samopoczucie i zły nastrój.

Dziecko często zachowuje się wówczas w sposób nieakceptowany przez otoczenie,

co z kolei powoduje u niego jeszcze większy wzrost negatywnych emocji.

Jest ono niezadowolone samo z siebie, że nie spełnia społecznych oczekiwań.

W wieku wczesnoszkolnym dochodzi także
do pierwszego kryzysu autorytetu rodziców.

Pierwszym środowiskiem, które uczy dziecko zasad moralności

i współżycia społecznego jest jednak rodzina.
To z domu rodzinnego dziecko,

z reguły wynosi system przyjętych wartości.

Poprzez kontakty z rodzicami i rodzeństwem dziecko uczy się

nawiązywać więzi emocjonalne. Poznaje zasady zachowania,

odpowiedzialność, obowiązkowość. Wie, co to szacunek do innych, do pracy,

do wiedzy. Poprzez rodzinne oddziaływania zostaje dziecku przekazana

kultura i tradycja oraz zaspokajane są podstawowe potrzeby emocjonalne.

Ważne, aby rodzina stanęła na wysokości zadania. Kształtowanie młodego człowieka

jest trudne i odpowiedzialne, a błędy ciężko naprawić.

Emocje to niezwykle subtelna i delikatna część osobowości dziecka,

które łatwo zranić, skrzywdzić lub wystraszyć. Dorośli powinni o tym pamiętać.

źródło:

rodzinny-krakow.pl

Emocje u dzieci.

Emocje po prostu są, nie są ani dobre, ani złe. Dla uproszenia można powiedzieć,

że są pozytywne lub negatywne, wygodne lub niewygodne w przeżywaniu.

Ważne jednak, że są i że wszystkie są potrzebne. Stanowią informację,

są naturalną reakcją na zaspokojenie czy brak zaspokojenia określonych potrzeb.

A ich pojawienie się stanowi impuls do określonego zachowania.

Działamy więc (upraszczając) według schematu:

potrzeba – zaspokojenie (lub jego brak) – emocja – zachowanie.

Jak wspierać dziecko?

Aby pomóc dziecku w radzeniu sobie z emocjami,

rodzic powinien przede wszystkim zaopiekować się sobą

(tj. uświadomić sobie własne emocje, dać prawo do ich wyrażania,

a także popełniania błędów i wyciągania wniosków),

ponieważ spoczywa na nim podwójna odpowiedzialność:

po pierwsze pomagania dziecku w radzeniu sobie z jego emocjami,
po drugie dbania o własną kondycję emocjonalną, ponieważ jeśli ją zaniedba,nie będzie w stanie skutecznie wspierać swojego dziecka
stworzenie bezpiecznej,wspierającej relacji z dzieckiem
Nauka rozróżniania/nazywania własnych emocji.
Dziecko uczy się przez naśladowanie. To, w jaki sposób twoje dziecko
będzie radziło sobie z przeżywanymi emocjami, zależy w dużej mierze od tego, jak ty zachowujesz się np. pod wpływem stresu. Zamiast wymagać od dziecka, żeby umiało konstruktywnie poradzić sobie z własnymi emocjami- zacznij wymagać najpierw od siebie
Pokaż dziecku, żeby nie bać się emocji. Ważny punkt, z którym my rodzice i opiekunowie mamy duży problem. Boimy się złości naszych dzieci, przeraża nas ich frustracja, przytłacza ich smutek. Niektórzy rodzice w tej kwestii doszli już niemal do perfekcji- nauczyli się robić wszystko, żeby tylko ich dziecko nie musiało mierzyć się z trudnymi emocjami. Jednak postępując w ten sposób ograbiamy nasze pociechy z części ich własnej emocjonalności i cennego życiowego doświadczenia- umiejętności radzenia sobie z własną złością czy frustracją.
Jako rodzić staraj się słuchać dziecka z empatią. Nie przerywaj, pozwól mu się wypowiedzieć. Samo w sobie ma to działanie uspokajające. Kiedy dziecko może zwerbalizować uczucia, nieco się rozluźnia.