Literatura. Terapia zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego.

Fundacja Scolar. Światowy Dzień Świadomości Autyzmu 2018

Fundacja Scolar Światowy Dzień Świadomości Autyzmu 2018

Trudne zachowania.Zagrożenie niedostosowaniem społecznym.

Typowe trudne zachowania uczniów:

• bujanie się na krześle
• chodzenie po klasie
• rysowanie po ławce
• bawienie się przedmiotami
• stukanie
• rozśmieszanie innych osób
• bieganie po korytarzach
• popychanie
• szturchanie
• ociąganie się
• obrażanie się
• dokuczanie innym dzieciom
• przezywanie
• wyśmiewanie się z innych
• roznoszenie plotek
• spóźnianie się
• wagary
• oszukiwanie,kłamstwo
• nie przestrzeganie umów,ustaleń,regulaminów
• ignorowanie poleceń,sprzeciwianie się, odmowa,prowokowanie

Bardzo trudne zachowania:

•  przeklinanie
• wulgarne zachowanie
• zastraszanie
• grożenie
• chowanie,niszczenie cudzej własności
• wymuszanie
• kradzieże
•  podburzanie innych do dokuczania
• znęcanie się fizyczne,kopanie
• znęcanie się psychiczne - obrażanie,stosowanie pomówień,wyzywanie, 
• rozpowszechnianie zdjęć oraz filmów z czyimś wizerunkiem 

JEŻELI ZACHOWANIE DZIECKA NAS

NIEPOKOI I Z JAKIEGOŚ POWODU JEST TRUDNE 

DO ZAAKCEPTOWANIA

SZUKAJMY PRZYCZYN TAKIEGO ZACHOWANIA

 

Dlaczego tak zachowuję się?

W MOIM DOMU występuje/występują:

• brak miłości
• przemoc fizyczna i/lub psychiczna
• poniżanie
• nadmierne wymagania
• bicie
• lęk
• krzyk
•  rozwód
• problemy finansowe
• narkotyki
• alkohol
• kłótnie domowe
• śmierć bliskiej osoby
• zaniedbanie
• wyśmiewanie
• nieobecność rodziców
• wykorzystywanie seksualne
• choroba psychiczna
• choroba przewlekła
• uzależnienia
• rozłąka
• bezdomność
• urodziło się nowe dziecko

Niektóre czynniki sprzyjające powstawaniu 

nieprzystosowania społecznego:

• odtrącenie emocjonalne dziecka
• niekorzystne warunki ekonomiczno-materialne rodziny
• zaburzenia w strukturze rodziny
• choroby rodziców lub nieobecność w wychowywaniu dzieci
•  kontakty dzieci z podkulturą dewiacyjną

źródło:

materiały szkoleniowe ORE

Jak zorganizować pokój dla dziecka ze spektrum zaburzeń autystycznych /autyzm,Zespół Aspergera/.

Jak urządzić pokój dla dziecka? Na co zwrócić szczególną uwagę?
Oczywiście, dla rodziców i opiekunów dzieci z autyzmem byłoby wspaniale,

gdyby mieli do dyspozycji nieograniczony budżet oraz architekta wnętrz, 

który mógłby pomóc w tym trudnym temacie. 

Rodzice mogą jednak sami stworzyć niepowtarzalną przestrzeń dla swojego dziecka.

W przypadku, gdy dziecko jest zdrowe urządzamy pokój trochę „po naszemu”, 

spełniając swoje marzenia z dzieciństwa – bo tak nam się podoba, 

bo koleżanka urządziła tak samo.Stawiamy bardziej na to, 

żeby pokój wyglądał jak małe królestwo księcia/księżniczki, 

takie podejście jest całkowicie zrozumiałe.
Kiedy jednak nasze dziecko ma zdiagnozowane autyzm/Zespół Aspergera,

 a przecież nie od urodzenia wiemy, że ma, ale od urodzenia staramy się 

stworzyć dla niego „królestwo” w jego pokoju, warto jest pomyśleć 

o urządzeniu i przystosowaniu tego pomieszczenia w trochę inny sposób. 

Nie oznacza to, że będzie to brzydki pokój, którym nie będziemy się mogli pochwalić 

przed rodziną i znajomymi.

 Autystyczne dzieci mają problemy z przetwarzaniem sensorycznym. 

Otaczającą rzeczywistość odbierają jako chaos atakujący nadmiarem bodźców, 

których nie potrafią znieść. Dla wielu z nich jedyną reakcją na kontakt z otoczeniem jest krzyk, agresja i strach. Urządzając pokój dla dziecka z autyzmem 

musimy spróbować wejść w jego świat i zrozumieć mechanizmy kierujące

 jego zachowaniem w taki, a nie inny sposób.Wszystkie dzieci czują się bezpiecznie 

w miejscach im  znanych, bliskich i przewidywalnych. Przestrzeń, w której przebywają, 

powinna być przede wszystkim uporządkowana i bezpieczna. 

Aby zredukować niepokój dziecka, stwórzmy obrazkowy plan dnia, 

aby maluch wiedział,co go czeka, co nastąpi później. 

Często się do niego odwołujmy i wspólnie planujmy zmiany w jego schemacie. 

Obrazkowy harmonogram dnia, wykonywanych czynności, 

wpłynie w pozytywny sposób na życie wszystkich mieszkańców domu.

Osoby ze spektrum zaburzeń autystycznych mają silne więzi z przedmiotami,

 które w moim subiektywnym odczuciu to zwykłe śmieci. 

Warto opracować system segregacji.

Podczas sprzątania pokoju pojawiały się 3 worki. 

Pierwszy na śmieci i na rzeczy popsute nie do naprawienia, 

drugi na przedmioty do oddania, 

trzeci na rzeczy popsute do naprawy i te których nie chcemy wyrzucać, 

ale już nie są potrzebne. 

Rzeczy z trzeciego worka przekładamy do pudełka z opisem ,,poczekalnia".

Dzieci lubią proste zasady. Sprzątanie staje się mniej skomplikowane, 

kiedy wiadomo co zrobić z każdym przedmiotem i jak go klasyfikować. 

Niestety z moimi synami trzeba było być podczas segregowania

 i nie pozwalać na ,,pożegnania” polegające na ostatnim bawieniu się 

każdą segregowaną rzeczą. Zarówno młodszy jak i starszy syn nie mieli 

 kompletnie poczucia upływającego czasu i moja ingerencja była niezbędna.

Dzień sprzątania trzeba dokładnie zaplanować i zapisać w kalendarzu. 

Trzeba opowiedzieć co będziemy robić i dlaczego. 

To pozwoli oswoić się z niecodzienną sytuacją i nie będzie wiązało się z buntem. 

Albo bunt i sprzeciw będzie szybko zdławiony,

bo powołamy się na zapisane w kalendarzu ustalenia.

 Kiedy dziecko z zespołem Aspergera jest samo, szczególnie w swoim pokoju, 

wówczas zmniejsza się jego nadwrażliwość na pewne doświadczenia sensoryczne, 

ponieważ otoczenie jest dość ciche, zwłaszcza w porównaniu 

z podwórkiem czy salą lekcyjną. 

Dzieci z ZA bywają też wrażliwe na zmiany i niepokoją się, 

jeśli rzeczy nie znajdują się tam, gdzie były lub powinny być.

 Meble i inne przedmioty w pokoju stanowią znajomy układ,

 a członkowie rodziny nauczyli się już, że nie należy ich ruszać. 

Pokój dziecka to święte miejsce, w którym znajduje ono schronienie.

źródło:

centrum-rim.pl 

polskiautyzm.pl

autyzm w szkole 

Rodzice dzieci ze spektrum zaburzeń autystycznych /autyzm,Zespół Aspergera/.

Rodzicom, którzy zaczynają u swojego dziecka obserwować niepokojące zachowania, 

bardzo trudno jest przyjąć do wiadomości fakt, że ich dziecko ma poważne problemy. 

To naturalne, że każdy rodzic ma jakieś oczekiwania, plany, wizje przyszłości. 

Pogodzenie się z tym, że jego dziecko nie jest takie, jak oczekiwał,
bywa bardzo trudne. Problem w tym, że im później zostanie postawiona diagnoza, 

tym trudniej przychodzą efekty terapii. A terapia jest trudna z kilku względów. 

Zespół Aspergera jest częścią szerszego spektrum zaburzeń, 

a jego objawy mogą mieć różny poziom nasilenia. 

U każdego dziecka poszczególne objawy mogą występować 

w różnym stopniu natężenia. Ponadto, rozpoznanie Zespołu Aspergera 

przez specjalistę (psychologa, neurologa) oznacza, że ten 

na podstawie listy objawów ocenia, czy dziecko 

odpowiada opisowi tego zaburzenia. Nie istnieje żaden test biologiczny, 

który pozwoliłby ustalić, czy ktoś jest dotknięty Zespołem Aspergera, czy nie.

 Rodzi się dziecko. Najpiękniejsza istota na świecie. Mamy plany, marzenia… 

Niestety przychodzi czas, kiedy zaczynamy dostrzegać różnice 
między naszym skarbem, a innymi dziećmi. 
Czasami tylko my to dostrzegamy. 

Wszyscy przekonują nas, że przesadzamy. Od pierwszego nietypowego zachowania 

do diagnozy często mijają miesiące, a nawet lata. 

Ten czas to chwile zwątpienia, zniechęcenia, rozpaczy i ogromnej samotności. 

Diagnoza autyzmu czy zespołu Aspergera czasami załamuje, 

innym razem przynosi ulgę („nie oszalałam, że coś się dzieje z moim dzieckiem”), 

najczęściej jednak zmusza nas do działania.

 Trudności wychowawcze z takim dzieckiem mają przyczynę 

w jego zaburzonym funkcjonowaniu. W reagowaniu na trudne zachowania

 trzeba nieustająco pamiętać o problemach zaburzonej integracji sensorycznej, 

upośledzone interakcje społeczne, kłopoty z porozumiewaniem się, komunikacją, 

bardzo szczególne zainteresowania, natręctwa, powtarzające się rytuały, 

schematyczne zachowanie się, brak elastyczności. Bardzo potrzebują miłości, 

cierpliwości i akceptacji, Wtedy są szczęśliwe i rozkwitają.

 Codzienność dziecka z Zespołem Aspergera, to poruszanie się w świecie, 

którego absolutnie nie rozumie.  Mimo używania bardzo bogatego słownictwa, 

trudno im wyrazić swoje potrzeby. Przedszkolak będzie żądał na śniadanie

 „cytrusów i protein”, ale nie będzie umiał rozmawiać z rówieśnikami. 

Wyłączy się z rozmowy, w środku zajęć usiądzie wśród dzieci 

i będzie bawił się samochodzikami, a właściwie pochłonie go 

obserwacja kręcących się kółek. Podejmowanie działań zapobiegających 

społecznej izolacji będzie jednym z kluczowych działań rodziców i nauczycieli. 

Nie wystarczy jednak zaprosić do domu kolegów. Zwykle dziecko z ZA cieszy się 

na przyjście kolegów, planuje zabawy, ale potem skoncentruje się na swojej pasji 

(np. układa figurki dinozaurów, cały czas opowiadając o nich uczonym językiem), 

zupełnie nie zauważy znużenia kolegów, a nawet ich wyjścia. 

Zaproszony do domu rówieśników będzie kurczowo trzymał się ręki opiekuna, 

nie weźmie udziału  w żadnej zabawie. 

Po powrocie do domu godzinami będzie opowiadać o wizycie, 

o dzieciach, o torcie i innych atrakcjach.

źródło:

edurada.pl 

List do rodziców dzieci ze spektrum.

Drodzy Rodzice,

Jesteśmy dorosłymi ze spektrum autyzmu, przedtem byliśmy dziećmi i nastolatkami.
Z perspektywy czasu zrozumieliśmy naszą odmienność i wiemy, co nam pomagało,
a co przeszkadzało w życiu. Po pierwsze, jesteśmy ludźmi, po drugie dopiero
– osobami ze spektrum autyzmu. Są wśród nas także rodzice, dlatego zdajemy sobie sprawę, że diagnoza Waszego dziecka skłania Was do poszukiwań odpowiedzi na pytania: “co teraz?”, "co w tej sytuacji da mi nadzieję?"Niestety, w dzisiejszych czasach trudno odróżnić prawdę od manipulacji, hochsztaplerstwa i bezlitosnego wykorzystywania Waszej troski i lęku o własne dzieci. Czując empatię z każdym dzieckiem ze spektrum autyzmu, chcielibyśmy podzielić się z Wami kilkoma spostrzeżeniami. Nie wszystkie będą łatwe do przyjęcia, jednak mogą Waszym dzieciom i Wam zaoszczędzić sporo zbędnego cierpienia. Są to opinie osób najbardziej zainteresowanych autyzmem, żyjących z nim na co dzień, od urodzenia.

Drogi Rodzicu, te kilka prawd, które chcemy Ci przekazać, nie wyczerpują tematu.
Jeżeli jednak zdecydujesz się wziąć je pod uwagę - dasz swojemu dziecku szansę na bezpieczny rozwój.

1.

Autyzm to nie choroba. Autyzmu nie można wyleczyć. Podobnie jak nie da się wyleczyć leworęczności. Usiłując wyleczyć dziecko z autyzmu, wmówisz mu, że jest chore. Spowodujesz, że będzie musiało całe życie zmagać się z tym ciężarem. Poszukując lekarstwa na autyzm, stracisz pieniądze na rzecz oszustów i naciągaczy, żerujących na rodzicielskiej trosce o dobro dziecka. Prawda jest prosta: 100% osób obiecujących możliwość wyleczenia autyzmu to szarlatani lub ich ofiary, które – próbując uzasadnić swoje postępowanie – będą namawiać innych do objęcia tej samej drogi.

2.

 Nie zwlekaj. Jeśli widzisz, że Twoje dziecko rozwija się odmiennie, nie opóźniaj skontaktowania się ze specjalistyczną placówką. Nie daj się zwieść wpływowi otoczenia, które będzie Cię przekonywać, że warto jeszcze poczekać. Im wcześniej zaczniesz rozumieć i odpowiadać na potrzeby dziecka z autyzmem, tym lepiej dla niego. Wczesna diagnoza i właściwe podejście do dziecka z autyzmem w wielu wypadkach gwarantuje mu samodzielne, pełne szczęścia i samorealizacji życie.

3.

 Dziecko z autyzmem potrzebuje akceptacji. Jej brak będzie potężnym źródłem cierpienia dla dziecka. Jego wychowanie zapewne tak czy owak nie będzie łatwe. Nie wahaj się zatem samemu skorzystać z pomocy terapeutów i specjalistów. Szczęśliwy, akceptujący i silny rodzic to skarb dla dziecka ze spektrum. Pokaż mu, że warto dbać o siebie i swoją kondycję emocjonalną. Chciałbyś, żeby uczestniczyło w terapii? Daj mu przykład. Niech zobaczy, że każdy człowiek może korzystać ze wsparcia innych ludzi. Bez akceptacji dziecka wszystko może być stracone.

  

4.

Osoby z autyzmem często potrzebują wsparcia i terapii. Wsparcie powinno obejmować naukę skutecznej komunikacji, także z wykorzystaniem metod alternatywnych w wypadku osób niemówiących, naukę radzenia sobie w sytuacjach społecznych oraz opiekę sensoryczną. Wiele osób ze spektrum ma problem z mówieniem. Niemniej każda z nich może się skutecznie komunikować. Im szybciej pozwolisz swojemu dziecku korzystać z alternatywnej i wspomagającej komunikacji, tym większe dasz mu szanse na rozwój mowy, inteligencji i zdrowej emocjonalności. Z kolei terapia zaczyna być niezbędna, gdy we wrażliwym umyśle osób ze spektrum powstanie zbyt dużo ran i traum. Terapia to pomoc w radzeniu sobie ze sobą i otoczeniem, budowanie relacji. Powinna mieć jasno wyznaczone cele, które muszą być zrozumiane i zaakceptowane przez Twoje dziecko.

5.

Każde zachowanie dziecka jest dla Ciebie ważnym komunikatem. Zwalczając nieodpowiadające Ci zachowania dziecka, zamykasz mu usta. Zabraniasz mu okazywać swoje emocje i potrzeby. Tłumisz je i niszczysz. Jeżeli zignorujesz przyczyny zachowań, które Cię niepokoją lub męczą – zignorujesz potrzeby Twojego dziecka. Jeżeli podejmiesz próbę ich likwidacji za pomocą warunkowania – bezpowrotnie stracisz człowieka, którym jest Twoje dziecko. Nie tresuj. Wspieraj. Ucz siebie i swoje dziecko rozumieć przyczyny jego zachowań. Tresura wyrządza niepowetowane i często nieodwracalne szkody w rozwoju dziecka z autyzmem.

źródło:

 prodeste.pl