Zespół Aspergera.

Zespół Aspergera jest zaburzeniem neurorozwojowym o ważnej podstawie genetycznej,w której uszkodzone są struktury mózgu.

Obejrzyj film: klik: Co nas spina? 

To co musimy wiedzieć, to że autyzm jest bardzo szerokim spektrum zaburzeń. 

Od autyzmu wysokofunkcjonującego - zespołu Aspergera, 

gdzie na pierwszy rzut oka możemy nie zauważyć 
żadnych różnic w funkcjonowaniu, aż po autyzm niskofunkcjonujący, 
gdzie pojawiają się zaburzenia mowy 

(0koło 20% dzieci z rozpoznaniem autyzmu w ogóle nie mówi, kiedyś sądzono, 

że nawet 50%), zachowania destrukcyjne czy autodestrukcyjne.

Także nie ma czegoś takiego jak jeden autyzm i nie można wyciągać wniosków 

o autyzmie na podstawie jednego zaobserwowanego przypadku.

Zespół Aspergera charakteryzuje się znacznym 

i długotrwałym upośledzeniem funkcjonowania społecznego,

 kontaktów z innymi ludźmi, interakcji z otoczeniem, 

co nieuchronnie niesie ze sobą wykluczenie, izolację i samotność. 

Specyficzny dla chorych na zespół Aspergera jest fakt, 

że choć odczuwają oni emocje równie silne jak wszyscy inni,

 nie potrafią ich odczytywać, ani łączyć reakcji emocjonalnych z odczuciami 

 (nie wiedzą, że płacz oznacza cierpienie, a śmiech radość).

 Bywają zatem błędnie oceniani jako pozbawieni uczuć wyższych. 

Objawy tego zaburzenia mogą mieć różne nasilenie -od prawie niewidocznych,  aż do skrajnie nasilonych, uniemożliwiających normalne życie, pracę i zmuszających do przewlekłego leczenia. Stopień upośledzenia silnie zależy od środowiska, 
w jakim wychowało się dziecko, sposobów terapii, motywacji. 

Objawy nasilają się zwykle w okresie dojrzewania 

i są wówczas najbardziej typowe,

z biegiem rozwoju i kształtowania się indywidualnych cech

mogą ulegać modyfikacji,często zaciemniając obraz zaburzenia,

dlatego rozpoznanie w dorosłym wieku jest trudniejsze.

źródło:

blogojciec 

piękno umysłu

moja psychologia